Olumu Anlatan Ilahi

Açık bir adres, değişmez bir netice olarak hepimizin hikâyesinin sonuna	(...) br /> İŞTE GERCEK AŞKIN ANLAMI BUYDU...! گǺkıή گẽή! گẽv!yO®uм
eklenmiş olan ölümü hatırımızda tutmamız gerekiyor. Bütün referans değerlerimizi belirleyeceğimiz	Dẽмẽ L@ήẽT σLگuή گẽή!ή G!ß!L€я!n€... -------------------------------------------------------------------------------- Birgün Yağmura Yakalanırsan Benden Kaçtığın Gibi
saltık bir nokta gibi duran ölümün, doğmamızla hepimizin yazgısına nakşolduğu	Yağmurdanda Kaç. Çünkü Bulutların Arkasında Kaybolan Aşkı İçin Ağlayan Benim… -------------------------------------------------------------------------------- Her
kesindir. Ne tuhaftır ki dostum, yazgımıza dair bildiğimiz tek şey	güzelliğe ve dünyaya... Varsa bir parça ekmeğimiçecek suyum....Dertleşecekbirlikte şarkılar
ölüm. Diğer bütün bilgilerin bize ancak zamanı geldiğinde bildirilip, ölümün	türküler söyleyecek.... Haksızlığın üstüne sıkı bir yumruk gibi yürüyecekGüneşi bölüştürecek
peşinen önümüze konmasında muhakkak nasiplenilecek bir sebep var. Bedenin miadını	bir iki dostum... Gelecek günler için umutluyum.MUTLUYUM!! MUTLULUKLAR PAYLAŞILDIKÇA GÜZELDİR!
doldurmasıyla yerini bir boşluğa terk etmesi; bir yandan taşıdığımız kılıfın	-------------------------------------------------------------------------------- (...) w.ozkanajans.com/images/smilies/smiliv.gif" border="0" alt="" title="," class="inlineimg" />söylemiş... Yediyüz
faniliğine işaret ediyor iken, bir yandan içimizdeki ebedinin boyut değiştireceğine	senedir de biz söylüyoruzbitmiyor.Yoksa eline kalem kağıt alıpne yazayım diye
dair yeni bir yolculuğu da imliyor. Spinosa’nın; “Ölümden neden korkayım	oturmamıştır.Keza Hz.Mevl:-):-):-):-):-)n yirmibeşbin beyitlik Mesnevi-i şerifi de aşk la söylemiştir.Ahfaizmihlal
ki; onun olduğu yerde ben yokum, benim olduğum yerde o	ister.İzmihlal yokluk tur.Madem ki Halık-ı zül celal varonun azameti yanında
yok!” sözüyle de ayrımsayacağımız üzere, biri diğerinden ayrı konuşlanmış iki	ne getirsek yok mesabesindedir;'yoktur' diyemem.ALLAHU Telanın azametine yaratılmış olan bütün
başka boyuttan söz etmemiz mümkün. Öte yandan sevgili dostum, tasavvufi	mükevvenat şahittir.ama azamet-i ilahiye ile mukayese olduğu zaman yok mesabesindedir. Şu
bir terminoloji ile konunun üzerine eğildiğimiz vakit; “vasl” kavramı ile	haldeALLHU Teala dan gayriyi yok görecek kadar fenayani yokluk makamına
karşılaşıyoruz. Evet, ölümü bir kavuşmak olarak kayda geçirmek inancımıza daha	girmek lazımdır.Buna 'fenafillah' denilir.Yani ALLAH Tealanın azametinde yok olmaktır.GözündengönlündenALLAHU Teala
müteallik bir şeymiş gibi geliyor. Kalubela’da Rabbimize vermiş olduğumuz sözün	dan gayrıyı çıkarmak tır.
ardından, birer can olarak doluştuğumuz bedenlerin duvarlarına çarpa çarpa yaşlanıyor
ve en nihayetinde, canımızın bitmeyen enerjisi ile onu neşet ettiği
yere bırakıp gidiyoruz. Gidiyoruz, çünkü buraya bir yerden geldik. Gidiyoruz,
çünkü kalınacak yer burası değil. Şu halde üzerinde adımladığımız toprağı
bir nezaret olarak görmemizde sakınca yok. İlk hatadan bu yana
sürgün edildiğimiz bu yer, her gün yeniden işlediğimiz hatalar münasebetiyle
bir isim edinmiş kendine. Şüphesiz “hata yapmak” bedelini ödüyoruz, bir
gün mahcup düşeceğiz çünkü. Son tahlilde, geldiğimiz yere doğru yelkenlerimizi
açtığımız vakit; her hata canımızı derinden yakacak. Zira her şeyin
açık edileceği bir ölüm sonrası için, gözlerimizin güneşten yanması muhtemel! Evvel
ölmek gerekiyor öyle ise. Burada, bu sürgün diyarda, nefsimizi körelterek…
Benliğimizin esamisi okunmayana dek ölmemiz gerekiyor, yeter ki ecel kapıya
dayandığında korkumuz nefesimize mani olmasın diye. Madem bir elin ötekine
kavuşması gibi ölüm, yahut bir nehrin denizine, ona direnmeden akmak
cesaretini edinmek ancak bu dünya içre amellerimizledir. Öteki’ye geçişimizi gözlerimiz
yadırgamasın diye, sevgili dostum, burada, yaşıyorken bir ölümü olması gerekiyor
bedenimizin. Başkalarının ölümüne alışma hızımıza bak sevgili dostum, her gün
bir parçamız ayrılıyor dünyadan. Eksilen, çoğalan uzuvlarımızla ne kadar ilişkiliyiz
sence? Ne kadar kullanıyoruz birbirimizi ahiri bir suretle? Sana bakmak
ve senin için kendimden çıkmak istiyorum dostum, kendimden çıkmak! Dünyada,
bir şeyi olsun kendimi hesaba katmaksızın düşünmek istiyorum, her şeyin
ve her kimsenin Allah’ın ortak malı olduğunu unutmayarak. Vazgeçmek mümkün
mü sevgili dostum, terk etmek mümkün mü Ben’i? Acaba hangi
aşırılıklara kaçıyoruz kollarken emanetimizi? Yine de ümitliyim dostum, yine de
ümitliyim şairin dediği gibi: “ümitler içindeyim, çok şükür öleceğiz!”

nukro